Damir Uzunović u romanu Pariški maraton ne nudi klasičnu priču, već nas uvodi u prostor dnevničke forme, gdje precizni navodi — datumi, pa čak i doba dana — ne služe samo kao orijentiri, već kao dokazi stvarnosti koja se neumoljivo događa. Dnevnik, u ovom slučaju, nije dokument vremena nego unutrašnje drame, borbe s identitetom, porodičnim relacijama i samim činom pisanja.
Ono što počinje kao dnevnik o pisanju romana, vrlo brzo izmiče kontroli. Roman se ne gradi — on nastaje sam od sebe, uporno odbijajući da ostane u granicama zadanog oblika. Tako dnevnik postaje roman, a roman uporno podsjeća na dnevnik. Uzunović vješto koristi ovu formalnu nestabilnost kao način da progovori o suštinskim pitanjima stvaranja, autentičnosti i granicama sopstva u književnosti.
Jedna od ključnih tema romana jeste pitanje dvojnika u književnosti. Čijim glasom govorimo kada pišemo u prvom licu? Gdje prestaje autor, a počinje lik? Ili možda autor tek postaje potpun kad se raspolovi?
Posebno snažan motiv romana jeste odnos oca i sina — emotivno, ali nenametljivo vođen. Šta se dešava kada roditelj doživi da mu je dijete „bolje“ — istinitije, svjetlije, cjelovitije? Kada ono što je stvoreno nadraste onoga koji stvara? Uzunović tu liniju vodi s osjećajem i literarnom preciznošću, bez patetike, ali s dubinom.
Pariški maraton se čita u dahu, a istovremeno traži da mu se čitalac vraća. To je knjiga o pisanju, knjiga o traganju, i knjiga o prihvatanju — sebe, drugog, al ii vremena i granica koje smo sami sebi postavili.
